Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Bir adamın başında derin bir yara izi mevcuttu. Savaşta kafasına birkaç şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında dertli izler almış sığınmacıların şifa gören Danimarka kurumunda uzun süre tedavi alıyor. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kalemleri başkalarının alması için okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okulda ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Görevli danışmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü birlikte toplantı odalarına girişte, Rahman kalktı, “İşte öğretmen” söyledi bir adım atarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede yalın ayak gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Eğitimdeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla rahatsız oldu. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi karanlık sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden uzaklaştığını, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri bilincinde şekilde yatarken gece saatlerinde işemeye!” dedi. O çocuk mahçup odayı çekilmek istedi. Konuyu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailenin da onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı ama canı yandı, samimi yoğun ağladı. Rahman’ı avutmak destek olmak elini tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz bir adet boya kalemleri koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuyor görerek uzaktan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla yorgun, orada kalmak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl farklı bir okulda görev aldım. O çocuk bazen hatırladım.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden gizlemedi. Rahman sonraki sık sık birçok Suç olaylarına karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık Rahman’ı elinden alınmamış olduk.